ΕΛΛΑΔΑ

[ΕΛΛΑΔΑ][bsummary]

ΑΤΤΙΚΗ/Αυτοδιοίκηση

[ΑΤΤΙΚΗ][bsummary]

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

[ΚΟΙΝΩΝΙΑ][bsummary]

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

[ΠΟΛΙΤΙΚΗ][bsummary]

ΔΙΕΘΝΗ

[ΔΙΕΘΝΗ][bsummary]

Πιλότοι canadair : Οι ήρωες που περνούν μέσα από φωτιά και νερό


«Διήλθωμεν δια πυρός και ύδατος» ή αλλιώς «Περάσαμε μέσα από φωτιά και νερό». Πέντε λέξεις που τιτλοδοτούν τη ζωή τους και φιλοξενούνται στο έμβλημα της Μοίρας τους, της 383ης Μοίρας Ειδικών Επιχειρήσεων και Αεροπυρόσβεσης (383ΜΕΕΑ) που εδρεύει στην περιοχή του Αεροδρομίου «Μακεδονία» στη Θεσσαλονίκη.
«Το έμβλημα, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της Μοίρας, συμβολίζει την μάχη μεταξύ καλού και κακού ενώ παράλληλα δεσπόζει η επικράτηση του νερού (μπλε αετός) ενάντια στις καταστροφικές τάσεις της φωτιάς (κόκκινος δράκος).
Η φράση περιέχεται στα τελευταία λόγια του Άγιου Κοσμά του Αιτωλού προς τους Τούρκους δημίους του.
Κύρια αποστολή των ανθρώπων της 383 ΜΕΕΑ και των αεροσκαφών τύπου CL-415, τα γνωστά μας «καναντέρ» είναι η αεροπυρόσβαση, μια ιδιαίτερα απαιτητική αποστολή, ωστόσο, όποτε χρειαστεί, αναλαμβάνουν και αποστολές έρευνας και διάσωσης. Όλοι λίγο πολύ έχουμε δει να πετά πάνω από το κεφάλι μας κάποιο «καναντέρ», αυτό το τόσο χαρακτηριστικό αεροσκάφος με τα κίτρινα και κόκκινα χρώματα. Η ιπτάμενη παρουσία του γεννά ανησυχία μα και ελπίδα. Ανησυχία γιατί οι πτήσεις τους συνδέονται με την εκδήλωση κάποιας πυρκαγιάς (εκτός κι αν πρόκειται για εκπαιδευτικές-δοκιμαστικές πτήσεις) και ελπίδα γιατί όλοι γνωρίζουμε πως η συμβολή τους στην κατάσβεση πυρκαγιών και στη διάσωση ζωών είναι καθοριστική.
Το ΑΠΕ-ΜΠΕ συνάντησε τους ανθρώπους αυτούς στο χώρο τους, εν ώρα εκπαιδευτικών πτήσεων: η ένταση, η ομαδικότητα, η σημασία του καλού συντονισμού και συγχρονισμού των ενεργειών και βεβαίως η χαρά που γεννά η επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος…
Για το δύσκολο και πολύτιμο έργο των πιλότων των canadair μιλούν ο ένατος κατά σειρά διοικητής της Μοίρας, Επισμηναγός (Ι) Νικόλαος Τζιούκαλιας,  ο διοικητής της 113 Πτέρυγας Μάχης, Σμήναρχος (Ι) Αθανάσιος Σέξτος και ο Σμηναγός Ιπτάμενος (Ι) Αθανάσιος Μακαρώνης.

 «Είναι η δουλειά μας, η καθημερινότητά μας, η αγάπη μας..»

«Δεν υπάρχει κανένας λόγος να υπερηφανευόμαστε για αυτό που κάνουμε. Μπορεί να ακούγεται ίσως κλισέ, αλλά είναι η δουλειά μας, η καθημερινότητά μας, η αγάπη μας. Κοιτάμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε», λέει ο Σμηναγός Ιπτάμενος (Ι) Αθανάσιος Μακαρώνης, χειριστής στην 383 ΜΕΕΑ με καθήκοντα κυβερνήτη.
Πως διαχειρίζονται την εικόνα τη δύσκολη, αυτή που συναντούν από ψηλά;
«Κασκαντέρ δεν είμαστε σίγουρα. Είμαστε επαγγελματίες, προετοιμασμένοι για όλα. Δυστυχώς η αποστολή έχει κάποιους κινδύνους που δεν μπορούμε να τους προβλέψουμε. Οι κυριότερες φάσεις είναι η υδροληψία και η ρίψη στις οποίες έχουμε χαμηλές ταχύτητες και το κλίμα είναι αρκετά δυναμικό. Ειδικά σε μια φωτιά, υπάρχει το μικροκλίμα. Μπορεί να έχει αντίθετους ανέμους, να δώσει περίεργες κλίσεις. Γι αυτό προσπαθούμε να είμαστε όσο πιο καλά προετοιμασμένοι γίνεται», περιγράφει με ψύχραιμο βλέμμα ο πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας.
Αυτό δένει απόλυτα με την περιγραφή που έκανε λίγα λεπτά νωρίτερα ο διοικητής της Μοίρας, ο Επισμηναγός (Ι) Νικόλαος Τζιούκαλιας, δείχνοντας την «κοιλιά» του «καναντέρ» και εξηγώντας πώς γίνεται η υδροληψία και πώς το CL-415 «ρουφάει» σε δευτερόλεπτα το νερό στα «σωθικά» του, αλλά και ποια κύματα είναι επικίνδυνα.
Κληθείς ο διοικητής να περιγράψει μια τυπική – αν υπάρχει τέτοια – ημέρα του πληρώματος επισημαίνει: «Για τον μέσο ιπτάμενο, η μέρα ξεκινάει γύρω στις 5:00 το πρωί. Έρχεται εδώ να επιθεωρήσει την κατάσταση του αεροσκάφους, να εκτελέσει την πρωινή ενημέρωση, ώστε, με το πρώτο φως της ημέρας να είναι έτοιμος για απογείωση μέσα σε 20 λεπτά. Αν τεθεί αίτημα, ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθεί από τη Χαλκιδική μέχρι τη Ρόδο και την Κρήτη.»
» Μπορεί με κανονική λειτουργία να πετά επί 3,5 ώρες. Αυτό σημαίνει ότι κάθε ιπτάμενος έρχεται εδώ με μια βαλίτσα στο χέρι αφού δεν ξέρει αν θα γυρίσει σπίτι του σήμερα, αύριο ή μεθαύριο…».
«Μας έχει τύχει να πάμε σε μια περιοχή και να χρειαστεί να μείνουμε πολλές ημέρες βοηθώντας στην κατάσβεση πυρκαγιάς, ή να κάνουμε (και) συντήρηση αεροσκαφών, όπως έγινε σε μια αποστολή κατάσβεσης στο Ισραήλ», σημειώνει ο διοικητής.

Δεν χωρά συναίσθημα…

Υπάρχει χώρος για συναίσθημα όταν συμμετέχετε σε κάποια αποστολή, ρωτάται ο Σμηναγός (Ι) κ. Μακαρώνη. «Δυστυχώς είναι πολύ λυπηρό, ειδικά όταν βλέπεις κάτω να υπάρχει κόσμος που κινδυνεύει και σπίτια να καίγονται… Εμείς όμως είμαστε επαγγελματίες. Αυτό που λέμε και συζητάμε μεταξύ μας είναι ότι εκείνη τη στιγμή πρέπει να είμαστε αυστηροί και ψύχραιμοι. Να μην υπάρχει συναίσθημα. Από τη στιγμή που πετάμε, κάνουμε αυστηρά τη δουλειά μας ώστε να είμαστε κι εμείς ασφαλείς αλλά και να βοηθήσουμε τον κόσμο αποτελεσματικά. Πρέπει να ξεκινήσουμε και να τελειώσουμε την αποστολή μας με ασφάλεια», μας λέει.
Τι θυμάται πιο έντονα από τα χρόνια του στο πιλοτήριο; «Στη Θάσο! Υπήρχαν κι άλλα αεροσκάφη, αρκετός καπνός, ένταση στον ασύρματο με πολλές φωνές. Οι φωνές των πυροσβεστών από κάτω έβγαζαν μεγάλο άγχος και αγωνία. Αυτό κράτησε αρκετές ημέρες. Τελικά τα καταφέραμε, σβήσαμε τη φωτιά. Όλα πήγαν καλά. Ωστόσο εκείνη η αποστολή θα μου μείνει αξέχαστη».
Ο διοικητής κ.Τζιούκαλιας δηλώνει περήφανος που βρίσκεται στο τιμόνι αυτής της Μοίρας, «για τους ανθρώπους της, για το υψηλό επίπεδο κατάρτισης πιλότων και τεχνικών, για το νοιάξιμο του ενός προς τον άλλο, για το ότι όλοι εδώ είμαστε μια οικογένεια».

Σημαντικοί σταθμοί

Ενα σύντομο ταξίδι πίσω στο χρόνο βοηθά για να γνωρίσουμε καλύτερα την 383 Μοίρα Ειδικών Επιχειρήσεων και Αεροπυρόσβεσης και κάποιους από τους σημαντικούς σταθμούς που σημάδεψαν τα χρόνια της ύπαρξής της.
Όπως λέει ο διοικητής της Μοίρας, ο Επισμηναγός (Ι) Νικόλαος Τζιούκαλιας, ο θεμέλιος λίθος για τη δημιουργία της Μοίρας μπήκε το 1999, με την παραλαβή του πρώτου στην Ελλάδα αεροσκάφους τύπου CL-415 και την ένταξή του στη δύναμη της 335 Μ.Τ.Μ. που εδρεύει στην Ελευσίνα.
Ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα (το 2003) η δημιουργία της 383 Μ.Ε.Ε.Α. με έδρα αρχικά την Ελευσίνα και η μετεγκατάστασή της το 2006 στην Θεσσαλονίκη.
Εντός ελληνικών συνόρων, σημαντικοί σταθμοί στη μέχρι τώρα δράση της Μοίρας αποτελούν σύμφωνα με τον διοικητή της τα έτη: 2007, 2012 και 2016 κατά τα οποία πραγματοποιήθηκαν μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις αεροπυρόσβεσης.
Το 2007 τέτοιες επιχειρήσεις αεροπυρόσβεσης υλοποιήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Πελοποννήσου, το 2012 σε Άγιο Όρος, Χίο και Ρόδο και το 2016 σε Δερβενοχώρια, Μαρμαρά, Ρόδο και Θάσο.
Ιδιαίτερα σημαντική και πολυβραβευμένη είναι η παρουσία της 383 Μ.Ε.Ε.Α. και στο εξωτερικό και μάλιστα από τη χρονιά εκκίνησης, το 1999 που η χώρα παρέλαβε το πρώτο αεροσκάφος τύπου CL-415. Εκείνο το αεροσκάφος μετείχε στην κατάσβεση της πυρκαγιάς των διυλιστηρίων TURPAS στη Νικομήδεια της Τουρκίας.
Το έτος 2000 και το 2001 υπήρξε συμμετοχή σε επιχειρήσεις αεροπυρόσβεσης στην Κύπρο και το 2002 σε Κύπρο και Αλβανία. Το 2003 υπήρξε αντίστοιχη συμμετοχή με δύο αεροσκάφη σε επιχειρήσεις στη νότια Γαλλία και το 2004, πάλι με δύο αεροσκάφη, στην Πορτογαλία. Το 2006 στην Κύπρο, το 2007 σε Σκόπια και Αλβανία, το 2009 στην Αλβανία, το 2010 (μήνα Δεκέμβριο) στο Ισραήλ, το 2016 σε Κύπρο, Αλβανία και Ισραήλ, το 2017 στην Αλβανία και το 2019 (Μάιο και Ιούνιο) στο Ισραήλ.

Η πιο δύσκολη προσωπική στιγμή

Ερωτηθείς δε για την πιο δύσκολη στιγμή που βίωσε προσωπικά εκτελώντας το καθήκον του o διοικητής της Μοίρας, δίχως να το σκεφτεί λέει πως ήταν η συντριβή του «καναντέρ» στα Στύρα Ευβοίας, στις 23 Ιουλίου του 2007, που είχε ως αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο οι δύο χειριστές του: ο κυβερνήτης, σμηναγός Δημήτρης Στοϊλίδης, 34 ετών, πατέρας δύο παιδιών και ο συγκυβερνήτης υποσμηναγός Ιωάννης Χατζούδης, 27 ετών.
«Αυτές ήταν οι πρώτες και οι μοναδικές για την 383 Μ.Ε.Ε.Α. απώλειες ανθρώπινης ζωής την ώρα του καθήκοντος. Είχαμε και άλλα τρία ατυχήματα (σε θαλάσσιο χώρο κατά τη διάρκεια της υδροληψίας) σε δύο από τα οποία χάσαμε τα αεροσκάφη, αλλά ευτυχώς δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές, ενώ στο τρίτο σώσαμε και το αεροσκάφος».
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δεν υπάρχουν σχόλια: